Alemlere rahmet bir hayat…

Yaşamının her aşamasında ümmeti, ümmeti diyen bir Peygamber…

Söyledikleri ve yaptıkları ile yaşayan bir Kur-an…

Hakkın sesi olan, zulüm ve zalimin karşısında duran bir yaşam…

Gökte Ahmet,Yeryüzünde Hz Muhammed (SAV)…

Evet, belki bu sıfatların hiç birisi en sevgiliyi anlatmaya yetmiyor. Herkesin kendi içinden gelen onca güzel söz var ki güllerin efendisine ne yazsam boş. Belki de insanların içinden gelen güzel ve samimi duygular onu ne kadar sevdiğimizin de bir göstergesi. Peygamberimizin doğum gününü idrak ettiğimiz şu günde insan onun hayatını hatırlamadan edemiyor. Yaşadığı sıkıntılar, verdiği mücadele hepsi Allah’ın dini İslam’ı duyurarak insanların gerçek mutluluk ve huzuru için.

O doğduğu gün başladı her şey değişmeye, gelişiyle umut getirdi mazlum ve hakkı yenilenlere.

O geldi kız çocuklarının yüzü güldü,

O geldi diri diri toprağa gömdükleri çocuklarının ayıbını yaşayan babalar kurtuldu,

O geldi siyah benizlerde bir tebessüm oldu,

O geldi Bilal Habeşi’nin dilinde ezan, Hasan ve Hüseyin’in gönlünde sevgi oldu.

O geldi daha neler değişmedi ki… 

Hak geldi Adalet geldi. Geldiği devre umut getirdi huzur getirdi.

O’nun Doğuşu yüce Mevlamızın bize bir hediyesi. Bugün bunu anlamak çok daha mümkün. Peygamberimiz Hz Muhammed (SAV) yolundan yürüyenlerin hep huzur ve mutluluk içerisinde olduklarını görüyoruz. O’nun ümmeti sıkıntıya bile düşse sabrediyor ve Allah’ın ipine sımsıkı sarılarak sıkıntılarını aşıyor. Ama bu günler de bir şey eksik olmalı ki, O gelmeden önce yaşanan cahiliye dönemine benzer bir durum içerisindeyiz. Herkesin içerisinde bir sıkıntı, her hayatta bir acı hikaye. Kendimizi kaybediyoruz, çocuklarımızı kaybediyoruz, çevremiz perişanlık içerisinde. Hepimiz bir şeylerden şikayetçiyiz kimimiz hakkının verilmediğinden, kimimiz zulüm gördüğünden, kimimiz ahlaktan, açlıktan,işsizlikten, mutsuzluktan vs vs vs…

Ne oluyor bize Yarabbim,  neden koptuk en sevgilinin yolundan? O onca çileler çekerek mesajını bizlere ulaştırdı da biz kendi mutluluğumuz için onun yolundan neden ayrıldık?

O bizleri öyle seviyor ki cennete girmemiz için her gün Rabbine dua ediyor. Alemlere rahmet peygamberimize yakışan bir ümmet olamamanın hüznünü yaşamalıyız hepimiz.

Bu sıkıntılardan ve bu zalimlerden bizi kim kurtaracak sorusuna çağlar ötesinden mesajını vermişti Allah diyordu, Allah diyordu. Beni görmediği halde bana iman eden ümmeti mi görmek isterim diyerek bizi ne kadar sevdiğini söylüyordu. Peki biz onun bu sevgisine layık olabiliyor muyuz? O’nun ümmetinin Türkiye’sinde  kız çocukları belki toprağa gömülmüyor ama, ticari meta olan kızlarımız gömülmekten beter ediliyor.

Belki Mekkeliler gibi kabilecilik yapılmıyor ama birileri bu milletin efendisi sanıyor kendini. Belki cahiliye dönemindeki gibi kendi yaptıkları putlara tapmıyorlar ama hayatın en önemli kazancı görülen para için şereflerini satıyorlar. Belki o dönemin  Mekkelileri gibi şirk içerisinde değiller ama kendilerini yaratıcıdan üstün görerek kamusal alana Allahın hükmü gereği takılan başörtüsü ile girilemez diyorlar. Daha neler, neler.. Bunları sayarken içim sızlıyor ya Peygamberimiz bizim bu halimizi görseydi diye geçiriyorum aklımdan, yüzüm kızarıyor, utanıyorum. Biz Muhammed ümmeti olarak umutsuzluğa kapılmamalıyız. İşte O’nun doğum gününde O’na yakışır bir ümmet olmak için yeniden başlayalım. O’nun da veda hutbesinde dediği gibi benden sonra benim ümmetimde olanlar beni burada olanlardan daha iyi anlar diye bize güvenen en sevgiliye layık olalım hadi.

Hem bu dünyamızı hem ahretimizi kurtarmak için hadi bir şeyler yapalım. Türkiye Muhammed ümmetini bekliyor, Dünya Muhammed ümmetini bekliyor. Bu duygular içerisinde Mevlid kandilinizi en içten dileklerim ile kutluyor ve bu günlerin bizler için bir kurtuluş vesilesi olması için yüce Allah dua ediyorum.

Selam ve Dua ile…